O sadece üşümüştü. Tek "suçu", kemiklerini sızlatan soğuktan kaçıp, insan denen varlığın inşa ettiği o beton sığınağa, bir metro istasyonuna sığınmaktı. Adı Matmazel'di. Belki karnı açtı, belki sadece başını koyacak kuru bir zemin, rüzgârın değmediği bir köşe arıyordu. Ama karşılığında bulduğu şey sıcaklık değil, saf bir nefret oldu. Matmazel, o istasyonda, o soğuk zeminde, sadece "orada olduğu için" dövülerek hayattan koparıldı. Bu olayı duyduğumdan beri boğazımda geçme