BİR METRODA DONDU İNSANLIĞIMIZ

O sadece üşümüştü.

Tek "suçu", kemiklerini sızlatan soğuktan kaçıp, insan denen varlığın inşa ettiği o beton sığınağa, bir metro istasyonuna sığınmaktı. Adı Matmazel'di. Belki karnı açtı, belki sadece başını koyacak kuru bir zemin, rüzgârın değmediği bir köşe arıyordu. Ama karşılığında bulduğu şey sıcaklık değil, saf bir nefret oldu.

Matmazel, o istasyonda, o soğuk zeminde, sadece "orada olduğu için" dövülerek hayattan koparıldı.

Bu olayı duyduğumdan beri boğazımda geçmeyen bir düğüm var. Çünkü Matmazel’in o son bakışındaki korkuyu, o çaresizliği tahmin etmek, insan olan herkes için ağır bir yük. Ancak daha da ağırı, bu vahşetin arkasındaki zifiri karanlık bir zihniyetle aynı havayı soluyor olmak. Aklımda sürekli tekrarlayan bir soru: Bu hayvan size ne yaptı? Azıcık da mı sevmediniz bu dünyayı? Daha önemlisi azıcık da olsa sizi sevmedi mi kimse? Sevmenin veya sevilmenin ne anlama geldiğini hiç bilmediniz mi? Küçükken hiç kimse okşamadı mı saçınızı? Yahu anneniz babanız size hiç sevgi göstermedi mi? Angara ağzıyla soruyorum, La bu hayvan size ne etti?

Kış kapıda değil, artık tam tepemizde. Dışarıda termometreler eksileri gösterirken, bizler kat kat giyinip sıcak evlerimize koşuyoruz. Oysa sokaktaki canlar için kış, romantik bir kar manzarası değil; tam anlamıyla bir ölüm kalım savaşıdır. Bir kedi için, bir köpek için o dondurucu soğukta titreyerek geceyi sabah etmeye çalışmak, her saniyesi acı dolu bir mücadele. Onlar ki vücut ısılarını korumak için birbirlerine sokulurlar, bir mazgalın buharına, bir dükkânın ışığına sığınırlar. Tek istedikleri hayatta kalmaktır. Sadece nefes almaya devam etmek...

Hal böyleyken, yaşama tutunmaya çalışan masum bir cana el kaldırabilmek, onu sığındığı köşede katletmek, nasıl bir ruh halinin ürünüdür? Hangi kitapta, hangi yasada, hangi vicdanda, hangi dinde bunun yeri vardır?

Şunu artık o kalın kafalara sokmak zorundayız: Bu dünya sadece insanlara ait değildir.

Bu gezegenin tapusu bizde değil. Bizler doğanın efendisi değiliz. Sokaklar, parklar, ormanlar ve hatta o çok övündüğümüz şehirler, sadece bizim konforumuz için var olan alanlar değildir. O sokaktaki köpek, o kaldırımdaki kedi, o ağaçtaki kuş; en az bizim kadar bu dünyanın sahibidir. Onlar "fazlalık" değildir, onlar bu ekosistemin, bu yaşam döngüsünün sessiz ortaklarıdır.

Bir canlıyı, sırf gücümüz yetiyor diye ezmek, yok etmek, dünyadan silmeye çalışmak güç gösterisi değil, acziyetin en dip noktasıdır. Matmazel’in maruz kaldığı şiddet, toplum olarak ne kadar büyük bir ahlaki çöküşün eşiğinde olduğumuzun kanıtıdır. Bir köpek metroya girdi diye kirlenmez o istasyon; ama bir masumun kanı döküldüğünde, o leke bütün insanlığın alnına sürülür. Kirlenin lanet olası metronuz değil, zavallı vicdanlarınız...

Sokak hayvanları bizden lüks bir hayat istemiyor. Başlarını okşayacak bir el, bir kap yemek, bir kap su ve en önemlisi zarar görmeme hakkı istiyorlar. Onların yaşam hakkı, bizim keyfiyetimize bağlı bir lütuf değildir; doğuştan gelen, devredilemez bir haktır.

Kışın o keskin soğuğunda titreyen bir can gördüğünüzde, aklınıza Matmazel gelsin. Onun yaşayamadığı hayatı, diğerlerine merhamet göstererek onurlandırın. Eğer içinizde hala atan bir kalp, sızlayan bir vicdan varsa; bu vahşete sessiz kalmayın, bu nefreti normalleştirmeyin.

Çünkü bir hayvanı sevmeyen, onun yaşam hakkına saygı duymayan birinin, insanı sevmesi de, adaleti savunması da mümkün değildir.

Matmazel’i koruyamadık, affet bizi çocuk. Ama en azından senin hikayen, belki buz tutmuş vicdanları eritir. Üzgünüm... Hem de çok...

Görseller:https://www.egegundem.com.tr/haber/27180269/ankara-metrosunda-kopek-olumu-iddiasi-matmazel-icin-adli-ve-idari-surec-baslatildi